گاهی حین وبگردی و مرور سایت ها و وبلاگ های حاوی ترانه ٬ به اشتباهاتی بر می خورم که فاجعه بارند...

این که بسیاری از مردم ما تا اثری را در وبلاگ یا کتاب یا هر مرجع دیگری با نام کسی ببینند  با اطمینان تمام به ان استناد می کنند باعث می شود که لا اقل ما که چنین ابزاری در اختیار داریم به خاطر حفظ حقوق صاحبان آثار هم که شده وسواس بیشتری در ارایه آثار به خرج دهیم.

دیروز دوستی به وبلاگی وارد شده بود که حاوی سرود های وطن پرستانه بود و در لیست سرود ها تصنیف بسیار مشهور " سپیده " استاد شجریان را با نام " ایران ای سرای امید " و وحشت ناک تر از آن به خوانندگی شهرام ناظری ارایه کرده بود !!!!! و البته هر چه که من اصرار به تعلق این تصنیف به استاد شجریان داشتم ٬ دوست بنده وبلاگ را مستند تر می دانست !

 همین بلا را دوست دیگری در وبلاگش بر سر " شد خزان " بدیعی زاده آورده بود و آن را به نام استاد بنان درج کرده بود ...!!!

این بلایا  را البته دوستان عزیزمان سهوا و از سر بی اطلاعی سر صاحبان آثار می اورند اما فاجعه ٬زمانی به اوج میرسد که افرادی در کمال پررویی و وقاحت آثار افراد را به نام خود معرفی و حتی به طبع می سپارند !!!!

 آقای شایا تجلی که مدعی تا لیف ۲۰ کتاب در وادی ترانه است در مجموعه ترانه " کی قد من دوست داره ؟ ! " چند ترانه از داریوش شهریاری و مریم اسدی را بی هیچ کم و کاستی به نام خودشان سند زده اند و جالب اینکه این آثار بعضا با صدای خوانندگان مشهوری منتشر هم شده است ...( از جمله ترانه "اشتباه" با صدای سعید شهروز در آلبوم معبد)

مسلما در ماهیت صاحب باقی آثار مندرج در ان مجموعه کذایی نیز تردید های جدی وارد است ...

البته شکی نیست که با چنین مرام و مسلکی ایشان باید بسیار بیشتر از ۲۰ کتاب به زیور طبع می آراستند!

نمی دانم این آقای تجلی که مدعی ارایه فرم جدیدی در ترانه است و در پروفایل هایش متکبرانه از "تنوع و گوناگونی در سبک ها و گفتمان های ملودی پذیر شعر و ترانه" اش- نقل به مضمون ـ سخن میگوید چه توجیهی برای این حرکت ناجوانمردانه دارد ...!!!

یا رب مباد آن که گدا معتبر شود ...